آپ وبلاگ
هركسي كه ميخواد وبلاگ آپ شه و همچنان به كار خودش ادامه بده تو نظرات اعلام كنه.
+ نوشته شده در شنبه دوازدهم اردیبهشت 1388ساعت 3:9 توسط -----------
|
| تبليغات | X |
علم کم نظیر نجوم
هركسي كه ميخواد وبلاگ آپ شه و همچنان به كار خودش ادامه بده تو نظرات اعلام كنه.
مسابقه فضايي بين آمريكا و شوروي در سال هاي دهه 1960 موجب شكل گرفتن يك روند پركشش و جذاب اكتشافات فضايي شد كه پيشرفت هاي علمي و فني قابل توجهي را نيز نصيب بشر كرد.حال سوال اينجاست كه چرا ما بايد به فضا برويم و چرا بايستي براي بدست آوردن چند گرم از خاك ماه يا مريخ ، پول و زمان زيادي صرف كنيم؟؟؟ و آيا بهتر نيست اين پول و زمان را براي زندگي بر روي كره خاكي خودمان هزينه كنيم ؟
عصر نوين اكتشافات فضاييگروهی از مشهورترین اخترشناسان و تلسکوپ سازان سراسر جهان راههایی برای احداث تلسکوپی فوق العاده غول پیکر بر روی ماه یافته اند.
ارمانو اف. بورا استاد فیزیک رصدخانه ی اپتیکی دانشگاه لاوال ایالت کبک کانادا می گوید: " خیلی ساده است، ایزاک نیوتن فهمیده بود که هر مایعی اگر در ظرف کم عمقی ریخته و چرخانده شود، به طور طبیعی شکلی سهموی به خود می گیرد؛ شکلی مشابه با آینه تلسکوپ، که نور ستاره را متمرکز می کند. این امر می تواند کلیدی برای ساخت رصدخانه ای غول پیکر بر روی ماه باشد."
بورا که از سال 1992 بر روی این تلسکوپهای مایع – منظور تلسکوپهایی است که در آنها به جای آینه، از یک ماده مایع استفاده می شود.م- مطالعه می کند و سیمون پ. ووردن، مدیر مرکز تحقیقاتی امس ناسا، از اعضای تیم بررسی کننده ی روشهای چرخش هستند.
عکس پایین: طرحی احتمالی از تلسکوپ مایع بر روی ماه
بر سطح زمین، آینه ی مایع می تواند صیقلی، صاف و بی نقص ساخته شود به شرط اینکه که ظرف در بر گیرنده ی آن کاملا افقی باشد و در هوایی بدون لرزش و اصطکاک قرار گیرد و توسط موتوری همگام با سرعتی ثابت چرخانده شود.
بورا خاطر نشان کرد: " احتیاج نیست که خیلی سریع بچرخد؛ آینه ای 4 متری – که بزرگترین آینه ی مایعی است که تا کنون در آزمایشگاه ساخته ام- در حدود 3 مایل در ساعت (هم سرعت قدم زدن سریع یک انسان) سرعت دارد. که در جاذبه کم ماه نیز می تواند با سرعت کمتری بچرخد. "
در بیشتر تلسکوپهایی که آینه ی مایع دارند، از جیوه استفاده شده. جیوه در دمای اتاق به حالت مایع وجود دارد و حدود 75 درصد نور دریافتی را بازتاب می کند؛ تقریبا مانند نقره. بزرگترین تلسکوپ مایع بر روی زمین، تلسکوپ زنیت بزرگ the Large Zenith Telescope)) است که توسط دانشگاه بریتیش کلمبیای کانادا راه اندازی شده است و قطر دهانه اش 6 متر است ( 20 % بیشتر از قطر تلسکوپ 200-اینچی عروف هیل رصدخانه ی پالومار در کالیفرنیا). که وقتی این تلسکوپ مایع کانادیی در سال 2005 کامل شد، فقط 1 میلیون دلار هزینه برداشت؛ یعنی فقط با قیمتی بالغ بر یک ششم هزینه ی ساخت تلسکوپ پالومار در سال 1948.
این عوامل اقتصادی اخترشناسان را بر آن داشت که شروع به نقشه کشیدن برای ساخت رصدخانه ای بر روی سطح ماه بکنند.
جیوه بر روی ماه کاربردی ندارد؛ چون بسیار چگال است و بنابراین برای پرتاب به ماه سنگین؛ و وقتی در معرض خلاء ماه قرار خیلی زود تبخیر می شود. البته، در سالهای اخیر بورا و همکارانش با گروهی از ترکیبات به نام مایعات یونی آزمایشاتی انجام داده اند.
او توضیح می دهد: " مایعات یونی اساساً نمکهای ذوب شده هستند و میزان تبخیر آنها تقریباً صفر است. پس در شرایط خلاء ماه ، تبخیر نمی شوند؛ همچنین می توانند در دماهای بسیار پایین مایع باقی بمانند. "
او و همکارانش هم اکنون در حال ساخت مایعات یونی ای هستند که در دماهای کمتر از دمای تبخیر نیتروژن نیز مایع بمانند.
پایین: تلسکوپ 6 متری زنیت بزرگِ دانشگاه بریتیش کلمبیا که برای کاوش دنیاهای دور دست از آینه ی مایع استفاده می کند.
مایعات یونی که چگالی شان از جیوه بمراتب کمتر است، فقط کمی از آب چگالتر هستند. اگر چه خودشان بازتابش بالایی ندارند ولی آینه چرخان بوجود آمده از این مایعات می تواند با لایه ا ی بسیار بسیار نازک از جنس نقره پوشانده شود؛ گویی که یک آینه ی جامد است. جالبتر از همه این است که لایه ی نقره ای فوق العاده نازک می باشد (با ضخامتی در حدود 50 تا 100ِ نانو متر) که آن را محکم می کند. در واقع در خلاء فضا یک آینه ی مایع که با لایه ی نازک و جامدی از نقره پوشیده شده، نه تبخیر می شود و نه کدر.
یک آینه ی مایع نباید نسبت حالت افقی که دارد کج بشود، چون بیرون می ریزد و آینه از بین می رود. اما این بدان معنا نیست که آینه را نمی توان روی اهداف مختلف تنظیم کرد. طراحان اپتیکی در حال انجام آزمایشات بر روی آینه های ثانویه ای هستند که بالای آینه ی مایع نصب می شوند و با روشهای الکترومکانیکی تغییر جهت می دهند؛ یا حتی به دنبال یافتن روشی برای تکان دادن خود آینه؛ تا بتوانند زوایای دورتر از سمت الراس را هم نشانه بروند. مانند روشهایی که رادیو تلسکوپ غول پیکر آرسیبو با جهت گیری می کند.
علاوه بر این بورا می گوید: " اگر تلسکوپ در هر جایی به جز قطبها قرار داشته باشد، با هر چرخش زمین یا ماه می توان نوار دوّاری از آسمان را پوشش داد. و محور ماه نیز که جابجا می شود هر 18.6 سال یکبار یک دایره را کامل می کند؛ پس در یک دوره ی 18.6 ساله، تلسکوپ می تواند قسمت قابل توجهی از آسمان را زیر نظر بگیرد ."
پایین: رادیو تلسکوپ آرسیبو که در ارتفاع 1000َ و در پورتوریکو واقع شده است، هیچ حرکتی نمی کند ولی می تواند پهنای وسیعی از آسمان را با استفاده از آینه های متحرک ثانویه ای بررسی کند. یک تلسکوپ مایع واقع بر سطح ماه نیز می تواند از این تکنیک استفاده کند.
ساخت یک تلسکوپ مایع بزرگ در نزدیکی یکی از قطبین ماه خیلی جالب است. خود تلسکوپ می تواند در نزدیکی کف دهانه ای قرار گیرد تا همیشه در سایه قرار داشته باشد؛ مکانی که دمایش بسیار سرد است و برای کاوشهای فروسرخ بسیار مطلوب؛ همچنین صفحات خورشیدی نیز می توانند بر فراز قله ی کوههای همیشه روشن اطراف قرار گیرد تا انرژی مورد نیاز چرخش آینه را تامین کنند.
این واقعیت که تلسکوپ مایع همیشه به بالای سر خود نگاه می کند ساختن آنرا بسیار ساده کرده و جرم آنرا با حذف وسایل اضافی، دنده ها و سیستمهای کنترلی نشانه گیرنده که در تلسکوپهای هدایت شونده به کار می روند، به شدت کاهش داده است.
بورا می گوید:" تمام چیزی که احتیاج خواهید داشت صفحه ی حاوی آینه ی مایع است که احتمالا وسیله ای چتر-مانند است، به همراه یک اتصال ابر رسانا (با اصطکاک نزدیک به صفر) و موتور چرخاننده ی آن."
طبق تخمین ووردن نیز تمام تجهیزات و مواد مورد نیاز برای یک تلسکوپ مایع 20ِ متری و کامل، فقط چند تُن خواهد بود که می تواند در ماموریت مجزا با آرس 5ِ و در دهه ی 20ِ قرن حاضر به ماه برده شود.
تلسکوپهای آینده آینه هایی به قطر 100ِ متر خواهند داشت؛ یعنی بزرگتر از یک زمین فوتبال!
بورا توضیح داد که: " یک آینه به آن بزرگی می تواند گذشته را برای ما نمایان کند؛ زمانی که جهان بسیار جوان بود و فقط در حدود نیم میلیارد سال عمر داشت؛ وقتی که اولین نسل از ستارگان و کهکشانها در حال شکل گیری بودند، و هیجان انگیز تر از آن چیزهای جدید و غیر مترقبه ای هستند که کشف خواهیم کرد."
قرار دادن یک تلسکوپ غول پیکر بر روی ماه همیشه ایده ای علمی تخیلی بوده، ولی به زودی تحقق خواهد یافت... .
منبعhttp://www.nojumamatory.blogfa.com
خورشید منبع اصلی انرژی در منظومه شمسی است. درباره بزرگی این گوی درخشان همینقدر بدانید که بیش از یک میلیون و سیصد هزار کره زمین در آن جا میشوند!
حدود ۹۸ درصد از جرم منظومه شمسی را خورشید اشغال کرده است. ستاره حیاتبخش ما، چهار و نیم میلیارد سال پیش، از تراکم ابری از گاز شکل گرفته است و در نیمه راه عمر خود قرار دارد.
دما در مرکز این ستاره سوزان در حدود ۱۵ میلیون درجه سانتیگراد است و به دلیل فشار و دمای بسیار بالا در هسته خورشید، دو اتم هیدروژن در فرآیند «همجوشی هستهای» به یک اتم هلیوم تبدیل میشود.
جرم هر اتم هلیوم تشکیل شده، مقدار بسیار ناچیزی کمتر از مجموع جرم دو اتم هیدروژن است که این پدیده به این دلیل است که مقدار بسیار کمی ماده در فرآیند همجوشی هستهای به انرژی تبدیل میشود. در واقع در این فرآیند، مقداری ماده به انرژی تبدیل میشود و انرژی هستهای آزاد میشود. این انرژی آزاد شده، که میزان آن بسیار زیاد است، به سطح خورشید منتقل میشود و به صورت گرما و نور نمایان میشود.
جالب است بدانید که حدود ۲ میلیون سال طول میکشد تا این انرژی آزاد شده از مرکز به سطح خورشید برسد. در هر ثانیه ۰۰۷ میلیون تن هیدروژن در خورشید به هلیوم تبدیل میشود، ولی میزان این هیدروژن آنقدر است که خورشید تا ۵ میلیارد سال دیگر هم میتواند زنده باشد.
در پایان عمر خورشید، هلیوم اندکاندک به عناصر سنگینتر تبدیل و بزرگ و بزرگتر میشود، آنقدر که زمین را میبلعد. در آن زمان خورشید به ستارهای تبدیل میشود که آن را «غول قرمز» مینامند. حیات روی زمین مدتها قبل از این اتفاق به دلیل حرارت زیاد خورشید از بین میرود. کره زمین به یک کره داغ و سوزان تبدیل میشود و آب همه اقیانوسها تبخیر میشود. البته تا آن روز زمان بسیار زیادی باقیمانده است و اگر بشر روی این کره خاکی تا ۵ میلیون سال دیگر دوام بیاورد، خورشید هزار برابر آن زمان عمر خواهد کرد.
خورشید از لایههای گوناگونی تشکیل شده است. بالاترین ناحیه خارجیترین لایه خورشید یا به عبارت دیگر جو خورشید، «فوتوسفر» یا «هاله خورشیدی» نامیده میشود که ابرهایی از گازهای روشن است که در سطح خورشید فوران میکند.
«لکههای خورشیدی» نقاط تیره رنگی هستند که دمای کمتری نسبت به بقیه سطح خورشید دارند و بعضی وقتها روی سطح خورشید ظاهر میشوند. دلیل تیرگی این لکهها کمتر بودن دمای آنها نسبت به بقیه سطح خورشید است. اهمیت این لکههای سیاه به دلیل خاصیت مغناطیسی است که دارند و در صورتی که تعداد و اندازه آنها افزایش پیدا کند، باعث به وجود آمدن تغییراتی روی زمین مثل اختلال در موجهای مخابراتی، عوض شدن آب و هوا و ایجاد شفقهای قطبی میشود. با استفاده از یک فیلتر مناسب و یک تلسکوپ کوچک، یا دوربین دوچشمی میتوان این لکهها را مشاهده کرد. به خاطر داشته باشید استفاده از فیلتر مخصوص برای این کار الزامی است و استفاده نکردن از فیلتر صدمه جبرانناپذیری به چشم میزند.
خورشید به دلیل نزدیک بودنش به زمین از نظر رصدی بهترین ستاره عالم است. نور خورشید بیش از ۸ دقیقه طول میکشد که به زمین برسد و این در حالی است که نزدیکترین ستاره به زمین بعد از خورشید در فاصله ۴ سال نوری از زمین قرار دارد. یعنی وقتی شما به این ستاره نگاه میکنید در واقع ۴ سال پیش آن را میبینید. البته در مقابل بسیاری از ستارههای شناخته شده، خورشید ستاره بسیار کوچکی است! دانشمندان پیشبینی کردهاند که تنها در کهکشان راه شیری،۰۰۴ میلیارد ستاره وجود دارد که خورشید ما تنها یکی از آنهاست که فاصله آن تا مرکز کهکشان ۲۸ هزار سال نوری است. آیا تا به حال به بزرگی این عددها فکر کردهاید؟
|
سحابی روزت:
سحابی روزت به طور کلی:
• فاصله از ما:4500 سال نوری
• عرض و پهنا:13^10*6/4 کیلومتر
• جرم:10000 برابر جرم خورشید
• Dec :04d 55m +
• Ra :06h 32m
درون این سحابی یک خوشه ی باز ستاره ای وجود دارد که عمدتا از ستارگان گروه O وB تشکیل شده است و نام آن NGC2244 می باشد.سن این خوشه هم 4 میلیون سال است.این خوشه را اولین بار جان فلامستید(John Flamstid )در سال 1960 کشف کرد. ستارگان درون این خوشه بسیار داغ و پرجرم اند و خیلی زود از بین خواهند رفت(5تا 10 میلیون سال).
فروسرخ:
در لبه ها ی این سحابی ستاره ای جوان وجود دارد که نور فروسرخ ساطع می کند و نام آن AFGL961 است و در آخرین مراحل تشکیل ستاره ای به سر می برد.
منجمان ستارگان بسیار داغ را علامت زده اند تا مشخص کنند که در چه مناطقی سیارات ستارگان سردتر در خطر انفجار توسط این ستارگان بسیار داغ را دارند.
فرابنفش:
نور فرابنفش منتشر شده از ستاره های داغ باعث درخشش پیرامون سحابی می شود.این نور پر انرژی که در ستاره های داغ وجود دارد،الکترونهای اتمهای هیدروژن را به بیرون رانده و به این ترتیب باعث یونیزاسیون ابرهای عظیم گازی هیدروژن موجود در اطراف خوشه شوند.اگر الکترونها یک فوتون با انرژی بالاتر از eV 6/13 جذب کنند که این انرژی برابر است با 18^10*179/2 ژول و در طول موج UV قرار دارد،باعث ساطع کردن نور قرمز می شود و ما آن را به شکل گل قرمز می بینیم.
بادهای داغ ستاره ای که از ستاره های داغ پرتاب می شوند،باعث تهی شدن مرکز سحابی شده و ایجاد حفره ای می نماید که توسط یک لایه از گاز و غبار از بقیه ی قسمتها جدا می گردند.Flux فوتونهای UV با فاصله ی آن از ستاره طبق فرمول(1/d^2 ) کاهش میابد.بنابراین پروتونهای دور از ستاره می توانند الکترونها را دوباره به دست آورند تا اتمهای هیدروژن را بسازند.
eV=electron Volt
نور فروسرخ(دو عکس پایین)
در نیمه ماه جولای در مرز فرانسه و سویس یک سیاه چاله بوجود می آید که اول اروپا و سپس سیاره زمین را بطور کامل می بلعد و از بین می برد. این پیش گوئی قیامت گونه سه هفته قبل از آغاز کار دستگاه سقوط دهنده بزرگ (Large Hadron Collider) در نشریه آژانس خبری ریا نووستی روسیه منتشر شد.
این پروژه بلند پروازانه تحقیقاتی که با مشارکت چند کشور از جمله روسیه و با هدف بررسی هدایت رسانايي انجام می شود ممكن است عواقبي نيز در بر داشته باشد! اما بحث و نگرانی عمده این است که این دستگاه باعث ایجاد یک سیاه چاله می شود. یک مسئله دیگر اینکه قویترین منابع تشعشعات یا پرتو افشانی در فضا آنهایي نیستند که از حرارت گرمای هسته ای یا پروسه نابودی ماده منتشر ميشوند ! بلکه از اجرام بسیار متراکم و قوی بنام سیاه چاله ها یا ستاره های نوترونی منتشر ميشوند. 
قوه جاذبه در اطراف این اجرام بسیار عظیم و مهیب است و هر جرمی را که به آن نزدیک می شود با سرعت بی نهایت زیاد به سوی خود می کشاند، اما ماده ای که با سطح یک ستاره نوترونی بر خورد می کند، با نصف سرعت نور به گردش می افتد. ولی میزان کافی برای آزاد شدن انرژی از این اجرام ده ها بار بیشتر از عکس العمل هسته ای یا وابسته به گرمای هسته ای می باشد.
در نظریه عمومی نسبيت انشتین گفته شده، زمانیکه ماده حتی از یک ستاره نوترونی شده هم فشرده تر شود، سیاه چاله ای به مثابه یک میدان گرانشی قوی بوجود می آید و هیچ جرم و یا تابش ( مثل نور) نمی تواند از دام آن فرار کند. به همین دلیل سیاه چاله ها قابل دیدن نمی باشند و فقط بصورت غیر مستقیم با تاثير بر ماده ای که از ستاره مجاور به سوی سیاه چاله مکیده می شود، می توان وجود آن را اثبات نمود.
براي مثال، گازی که از یک ستاره جاری می شود، به یکباره داخل سیاه چاله نمی ریزد. اول، شکلی را بنام " قرص برافزایشی" یا Accretion Disk)) به خود می گیرد. یعنی در اثر کشش، ماده در لبه یا مرز سیاه چاله با تراکم زیاد می چرخد و روی هم انباشته می شود که به آن قرص یا صفحه بر افزایشی می گویند و ماده که محکوم به نابودی شده با سرعت نور به درون سیاه چاله می ریزد و در عوض انرژی زیادی بصورت اشعه ايکس به بیرون ساطع می شود که توسط ابزارهاي حساس نصب شده در فضاي بيرون جو قابل اندازه گیری می باشد.
اما آیا در شتاب دهنده زمینی که قرار است در کوه های آلپ نصب شود، امکان بروز این پدیده که تا كنون فقط بصورت تئوری پیش بینی شده، وجود دارد یا خیر؟
این دستگاه مرکب از یک سلسله شتاب دهنده است که براي شليك دادن ذرات بار دار روی هم با سرعت بی نهایت زیاد طراحی شده است. زمانیکه این دستگاه به گردش در می آید، بش از یک میلیارد سقوط ذره در یک ثانیه رخ می دهد. محیط بزرگ سقوط دهنده (26.5 کیلومتر) به آن اي امکان را می دهد تا ذرات را تقریبأ با سرعت نور به گردش در بیاورد و باعث سقوط انرژی بسیار بالا گردد.
انتظار میرود تا دستگاه، سقوط بسته های از پروتون را با انرژی بالاتر از 7 ترا الکترون ولت بوجود آورد.
بسته های الکترون – پروتون با انرژی بالاتر از 1.5 ترا الکترون ولت سقوط خواهند کرد و بسته هایي از يون سنگین مانند سرب با انرژی بیش از 1.250 ترا الکترون ولت روی هم سقوط کنند. البته این یک پدیده تازه در فیزیک شمرده نمی شود، بلکه می تواند به نحوی این تئوری را تائید کند، که ترا الکترون انرژی و جاذبه مترادف می تواند باعث بوجود آمدن سیاه چاله گردد.
بعضی از نظریه پردازان نگرانی خویش را در خصوص این پروژه ابراز نموده و گفته اند که طرح ریزی این گونه آزمایش به مثابه آزمایش خطرناک سقوط ماده است که می تواند باعث بروز یک سلسله عکس العمل های گردد که توانائی نابودی سیاره ما در آنها وجود دارد!
جالب اين كه بعضی ها این خطر را بسیار جدی گرفته اند. در اسفند امسال یک دادگاه محلی در هاوائی، سيرن يك سازمان اروپائی را برای تحقیقات هسته ای و توليد یک شتاب دهنده ذرات به قصد ایجاد قیامت متهم نموده و خواهان منع ساخت شتاب دهنده گردید.
چند سال قبل، کشف گردید که سیاه چاله ها " تبخیر می شوند" که در آن زمان کشف مهمی برای درک ساختار فیزیکی سیاه چاله ها بود. سیاه چاله های بزرگ، این کار را به آهستگی و طی میلیارد ها سال انجام می دهند، اما سیاه چاله های کوچک بسیار سریع و تقریبأ طی 10 تا 17 ثانیه ناپدید می شوند. بصورت طبیعی این گونه سیاه چاله ها وقت كافي ندارند تا هر گونه ماده قابل اندازه را ببلعند.
بعضی از پژوهشگران باور دارند، زمانیکه اتمسفر زمین، سطح ماه و سطح سیاره ما بوسیله تشعشات كيهاني با انرژی زیاد بمباران می شود، سیاه چاله ها بوجود می آیند. اما بخاطر کوتاه و سریع بودن این پروسه، امکان دیدن آن وجود ندارد.
احتمال بوجود آمدن یا ( بروز آنها ) در دستگاه بزرگ سقوط دهنده، هر ثانیه ممکن است و زمانیکه این سیاه چاله ها ناپدید می شوند، رد یا دنباله ای از اشعه از خود باقی می گذارند که توسط دستگاه های نظارت کننده شتاب دهنده ثبت می شوند
این گونه چاله ها حتی بر اساس تئوری هم خطری را ایجاد نمی کنند. اما از سوی دیگر، می توانند درک ما را از رابطه میان میکانیزم های کوانتومی و جاذبه اصلاح نماید، زیرا ناپدید یا تبخیر شدن سیاه چاله ها یک جریان مکانیک کوانتومی می باشد.
بنظر میرسد که برای ثبت اطلاعات در این پروسه از 20 میلیون سی دی و برای پرادزش یا جریان آن از 70 هزار دستگاه کامپیوتر یا پردازنده مرکزی استفاده شود. اما تنها حجم اطلاعاتی که دانشمندان از این پروسه بدست می آورند، مهم نیست.
شتاب دهنده بزرگ، با پرتو افشانی بر پیدایش سیاه چاله ها، شرایطی را که در یک میلیاردم یک ثانیه در انفجار بزرگ یا بیگ بنگ اتفاق افتاد، بازسازی می کند. این مسئله دانشمندان را به یافتن پاسخ به پرسش های زیادی که جهان ما چگونه بوجود آمد، امیدوار ساخته و این یکی از مسائلی است که هنوز از نظر تئوری مورد بحث می باشد.
